2 Temmuz, Türkiye'nin hafızasında derin izler bırakan tarihlerden biridir. 1993 yılında Sivas'ta yaşanan ve 33 aydın ile 2 otel çalışanının hayatını kaybettiği acı olay, yalnızca yaşamını yitirenlerin yakınlarını değil, bütün toplumu derinden etkiledi.

Aradan yıllar geçti. Şehirler değişti, nesiller büyüdü, gündemler farklılaştı. Ancak bazı acılar vardır ki zaman onları unutturmaz; aksine, her yıl aynı tarihte vicdanlarımızı yeniden yoklar.

Bir toplumun gücü, acıları hatırlama biçiminde saklıdır. Hatırlamak; öfkeyi büyütmek için değil, aynı yanlışların bir daha yaşanmaması için gereklidir. Çünkü unutulan acılar, tekrar etme riski taşır.

Farklı düşüncelerin, inançların ve yaşam tarzlarının bir arada yaşayabildiği bir ülke, ancak karşılıklı saygıyla güçlenebilir. Şiddetin hiçbir gerekçesi olamaz. Fikirler sözle tartışılır; insan hayatı ise her türlü tartışmanın üzerindedir.

Madımak'ta yitirilen canları anarken, adaletin, hukukun ve toplumsal barışın önemini bir kez daha hatırlıyoruz. Geçmişle yüzleşebilen toplumlar, geleceğe daha sağlam adımlarla yürür.

2 Temmuz, yalnızca bir anma günü değil; vicdanımızı, insanlığımızı ve birlikte yaşama irademizi yeniden sorguladığımız bir gündür. Dileğimiz, hiçbir annenin evladını şiddete kurban vermediği, hiçbir düşüncenin nefretin hedefi olmadığı ve hiçbir acının bir daha yaşanmadığı bir Türkiye'dir.

Acılar arasında ayrım yapmadan, hayatını kaybeden herkesi saygı ve rahmetle anmak; ortak geleceğimiz için en değerli sorumluluklarımızdan biridir.