Bir zamanlar insan, makineyi kendisine yardımcı olsun diye yaptı. Şimdi ise dönüp kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor: Yapay zekâ mı bize benziyor, yoksa biz mi giderek yapaylaşıyoruz?

Teknoloji hayatımıza girdikçe işlerimiz kolaylaştı. Birkaç saniyede bilgiye ulaşıyor, istediğimiz metni yazdırıyor, fotoğraflarımızı değiştiriyor, hatta bazen içimizden geçenleri anlatmakta bile zorlanırken yapay zekâdan yardım alıyoruz.

Ama bütün bu kolaylığın arasında başka bir şey kaybediyor olabilir miyiz?

Eskiden insanlar birbirlerinin yüzüne bakarak konuşurdu. Şimdi çoğu zaman ekrana bakıyoruz. Bir arkadaşımızın derdini dinlemek yerine ona birkaç kelimelik mesaj gönderiyoruz. Bir fotoğrafı olduğu gibi saklamak yerine kusurlarını siliyoruz. Hatta bazen yaşadığımız hayatı değil, başkalarının görmesini istediğimiz hayatı paylaşıyoruz.

Belki de asıl mesele yapay zekânın insan gibi düşünmeye başlaması değil.

İnsanın, makine gibi yaşamaya başlaması.

Hızlı tüketiyoruz, hızlı konuşuyoruz, hızlı unutuyoruz. Duygularımızı bile bazen birkaç emojiyle anlatıyoruz. “Nasılsın?” sorusuna gerçekten cevap vermek yerine “İyiyim” deyip geçiyoruz.

Oysa insanı insan yapan şey kusursuz olması değil; hata yapması, üzülmesi, özlemesi, beklemesi, şaşırması ve bazen hiçbir mantıklı açıklaması olmadan sevmesidir.

Yapay zekâ bize çok şey öğretebilir. Bize zaman kazandırabilir, işlerimizi kolaylaştırabilir. Fakat insan olmanın ne demek olduğunu bize öğretemez.

Çünkü bir annenin çocuğuna sarılırken hissettiği sıcaklığı, yıllardır görmediği bir insanla karşılaşmanın heyecanını ya da gecenin bir yarısı akla düşen bir özlemi hiçbir algoritma bizim yerimize yaşayamaz.

Bu yüzden belki de korkmamız gereken soru “Yapay zekâ insanlaşacak mı?” değil.

“Biz insanlığımızı koruyabilecek miyiz?”

Teknoloji ne kadar gelişirse gelişsin, birbirimizin yüzüne bakmayı, gerçekten dinlemeyi, samimi bir şekilde gülmeyi ve gerektiğinde sadece “Ben buradayım” diyebilmeyi unutmazsak hâlâ insanız.

Çünkü geleceğin en büyük meselesi yapay zekânın ne kadar insan olacağı değil;

insanın, bütün bu yapaylığın içinde ne kadar insan kalacağıdır.

Sağlicakla kalın...