Ebeveynlikte "öz eleştiri" yapmak, aslında doğru yolda olduğunuzun ilk işaretidir:; çünkü simarıklik genellikle farkındalığın bittiği yerde başlar. 2020'li yilların getirdiği dijital ve sosyal dinamiklerle birlikte, çocuklarımızı yetiştirme tarzımızda ciddi bir değişim yaşadığımız bir gerçek.

Modern ebeveynlikte "şımarıklık" olarak adlandirilan durumun altinda yatan birkaç temel yapisal sebep var:

1."Yokluk Görmesin" Refleksi

Kendi çocukluğunda maddi veya manevi kısıtlılıklar yaşayan kuşaklar, kendi çocuklarına her şeyin en iyisini sunma dürtüsüyle hareket ediyor.

Sorun: Çocuğun bir şey için beklemesine, sabretmesine veya çabalamasina gerek kalmıyor. "Aninda tatmin" (instant gratification), sabır kasının gelişmesini engelliyor.

2. Sinir Koyma Zorluğu ve "Arkadaş" Olma Çabası

Modern ebeveynler, otoriter ebeveyn figüründen kaçarken bazen "sinır koymayan" ebeveynlere dönüşebiliyor. Aşırı Demokratik Tutum: Her kararın çocukla müzakere edilmesi, çocuğun evdeki hiyerarşiyi karıştırmasına neden olabiliyor. Oysa çocuklar kendilerini güvende hissetmek için net sinirlara ihtiyaç duyarlar.

3. Duygusal Dayanıklılıik (Resilience) Eksikliği

Çocuğun üzülmesine, hayal kırıklğına uğramasına veya hata yapmasına tahammül edemiyoruz. "Kar küreyici ebeveynler" olarak çocuğun önündeki tüm engelleri temizliyoruz.

Sonuç: Çocuk diş dünyadaki ilk gerçek zorlukla karşılaştığında yıkılıyor, çünkü baş etme becerileri gelişmemiş oluyor.

Şimarıklik mı, Yoksa Zamanin Ruhu mu?

Bugünün çocuklarını "şımarık" olarak etiketlemeden önce şu farkları da gözetmek gerekebilir:

Bilgi Erişimi: Eskisinden çok daha bilgili ve sorgulayicilar. Bu bazen saygisızlik" gibi algtlanabiliyor ama aslinda birey olma çabaları.

Yalnızlık: Sokak kültürünün bitmesi ve dijitalleşme, çocukları daha fazla ilgi odağı haline getirdi. Eskiden mahallede dağilan enerji, şimdi evde anne-babanın üzerinde toplanıyor.

Ne Yapılabilir? (Öz Eleştiri Rehberi)

Eğer şu üç sorudan ikisine "Evet" diyorsanız, bir dengeleme gerekebilir:

Çocuğum bir şeyi istediğinde "Hayir" dediğimde bir kriz çıkıyor ve ben pes ediyor muyum?

Onun yaşına uygun sorumlulukları (sofra kurmak, odasını toplamak vb.) "o yorulmasin" diye ben mi yapıyorum?

Onu hayatın getirdiği doğal hayal kırıklıklarından (bir yarışı kaybetmek, bir oyuncağın kırılması vb.) korumak için sürekli müdahale mi ediyorum?

Kisa cevap: Evet, onları biraz fazla "konfor alanında" tutuyor olabiliriz. Ancak sevgi göstermekle sınır koymayı birbirinden ayırdığımızda, özgüvenli ama haddini bilen bireyler yetiştirmek hala mümkün.

Sizin evde en çok hangi konuda sınir çizmekte zorlanıyorsunuz? Genellikle ekran süresi mi yoksa tüketim (istekler) mi ön planda?

OKUMUYOR VE ARAŞTIRMIYORSANIZ UYUYORSUNUZ DEMEKTİR!

TURİZMCİ AR-GE YAZAR: GÜLTEKİN ÇETİN