Bazı insanlar vardır, varlığı alışılmıştır ama yokluğu düşünülünce insanın içi ürperir. Anne de öyledir işte…
Çocukken düştüğümüzde ilk ona koşarız. Büyüyünce kimseye anlatamadığımız şeyleri yine içimizde ona anlatırız. Çünkü anne, insanın dünyadaki ilk sığınağıdır.
Bir annenin sevgisi gösterişli değildir belki. Çoğu zaman sessizdir.
Sabah erkenden kalkıp hazırladığı kahvaltıda, üşüme diye üstünü örtmesinde, “Ben iyiyim.” deyip kendi yorgunluğunu saklamasında gizlidir.
Ne gariptir ki insan en çok annesinin kıymetini büyüdükçe anlıyor.
Onun fedakârlığını, sustuğu yerleri, yorulduğu halde güçlü görünmeye çalışmasını yıllar geçince fark ediyor.
Bazı anneler yanımızda…
Bazıları kilometrelerce uzakta…
Bazılarıysa artık sadece dualarımızda yaşıyor. Ama gerçek şu ki; bir insanın kalbinde anne sevgisi varsa, o sevgi hiçbir zaman eksilmiyor.
Anneler Günü sadece hediye alma günü değil bence.
Bir “iyi ki varsın” deme günü.
Belki sarılmayı ertelememek, belki kırgınlıkları küçültmek, belki de bir annenin emeğini gerçekten hissedebilmek için küçük ama değerli bir fırsat…
Bugün hayatta olan tüm annelerin ellerinden öpmek, yanında olmayan anneleri ise sevgiyle ve özlemle anmak gerekiyor.
Çünkü anne dediğimiz şey, insanın ömrü boyunca taşıdığı en sıcak duadır.