Bazı çocuklar dünyaya farklı bir pencereden bakar. O pencerenin ardında ise sevgi, neşe, samimiyet ve kocaman hayaller vardır.

Down sendromlu çocuklar, hayatın en güzel renklerinden biridir.

Onların gülüşünde içtenlik, sevgisinde sıcacık bir samimiyet vardır. Bir tebessümleriyle yüzümüzde gülümseme, bir sarılışlarıyla kalbimizde sıcaklık bırakırlar.

Fakat onları gerçekten anlamak, sadece güzel sözler söylemekle olmaz.

Duyarlı olmak gerekir.

Onların eğitim hakkına, sosyal hayata katılımına, arkadaşlıklarına, yeteneklerine ve hayallerine alan açmak gerekir. Bir çocuğun farklılığını görmek kadar, onun sahip olduğu güzellikleri ve yapabileceklerini görmek de önemlidir.

Okullarımızda, parklarımızda, sokaklarımızda, iş hayatımızda ve hayatın her alanında onlara yer açalım.

Çünkü kapsayıcı bir toplum, herkesin kendini ait hissettiği toplumdur.

Bir çocuğa “Sen yapamazsın” demek yerine, “Gel, birlikte deneyelim” diyebildiğimizde değişim başlar.

Onları hayatın dışında değil, tam içinde görelim.

Seslerini duyalım, hayallerini destekleyelim, başarılarını birlikte kutlayalım.

Çünkü duyarlılık sadece özel günlerde hatırlanan bir davranış değildir. Her gün gösterilen bir anlayış, bir saygı ve bir yaşam biçimidir.

Farklılıklarımız bizi birbirimizden uzaklaştırmasın. Tam tersine, birbirimizi anlamak için bir fırsat olsun.

Unutmayalım;

Daha güzel bir dünya, herkes için yer açabildiğimizde mümkün.

Ve bazen bir çocuğun hayatına dokunmak için büyük şeyler yapmaya gerek yoktur.

Bir gülümseme, bir selam, bir arkadaşlık ve kocaman bir anlayış yeterlidir.