Bir Gün Her Şeyin Değerini Anlarız
Hayat bazen öyle hızlı geçiyor ki…
Dün dert ettiğimiz şeylerin bugün hiçbir anlamı kalmıyor. Uğruna üzüldüğümüz insanlar, gecelerimizi uykusuz geçiren olaylar, kalbimizi kıran sözler… Zaman geçtikçe hepsi birer hatıraya dönüşüyor.
Oysa hayat, kırılmak için çok kısa…
Küs kalmak için çok kısa…
Sevdiklerimize sevgimizi söylemeden beklemek için ise belki de hiç vaktimiz yok.
İnsan çoğu zaman elindekinin değerini, onu kaybettiğinde anlıyor. Yanımızda olan bir anne, bir baba, bir kardeş, bir evlat ya da gerçek bir dost… Varlıkları o kadar alışılmış geliyor ki, hep yanımızda kalacaklarını sanıyoruz.
Ama hayat bize defalarca aynı şeyi öğretiyor:
Hiçbir şeyin garantisi yok.
Bu yüzden bugün birini aramak istiyorsanız, arayın.
Özlediyseniz söyleyin.
Kırdıysanız gönlünü alın.
Seviyorsanız saklamayın.
Çünkü bazı sözler yarına kalınca anlamını kaybediyor… Bazı insanlar gidince, özür dilemek için bile çok geç oluyor.
Hayatın ne getireceğini bilmiyoruz ama bugün elimizde. Belki de mutluluk çok uzaklarda değildir; bir annenin duasında, bir evladın gülüşünde, dostla içilen bir kahvede, sevdiklerimizin sesinde saklıdır.
Gelip geçici şeyler için birbirimizi kırmayalım. Gururumuz yüzünden sevgilerimizi kaybetmeyelim. Çünkü günün sonunda insanın yanında ne parası, ne evi, ne de sahip olduğu eşyalar kalıyor…
Geriye sadece sevdikleriyle yaşadığı güzel anılar ve bıraktığı güzel izler kalıyor.
Öyleyse bugün biraz daha sevelim…
Biraz daha anlayalım…
Biraz daha affedelım…
Ve en önemlisi;
Hayatı, sevdiklerimiz yanımızdayken güzel yaşayalım. Çünkü bazı yoklukların telafisi, bazı insanların ise geri dönüşü olmuyor…