HÜZÜNLÜ VEDALAR ANILAR
Bazı insanlar giderken kapıyı sessizce kapatır. Ama ardından öyle bir boşluk bırakırlar ki, o sessizlik yıllarca insanın içinde yankılanır. Zaman geçer, takvimler değişir, mevsimler gelir geçer ama bazı eksiklikler hiç eskimez. Çünkü insan en çok, varlığına alıştığı şeyin yokluğunu hisseder.
Hayat, bazen en ağır derslerini en sevdiğimiz insanlarla verir. Bir gün birlikte güldüğün, dertleştiğin, "hep yanımda" dediğin insanlar, bir bakarsın sadece anılarda kalmıştır. Geriye ise birkaç eski fotoğraf, unutulamayan birkaç cümle ve geceleri ansızın gözleri dolduran hatıralar kalır.
Kimse dışarıdan bakınca içimizde kopan fırtınaları göremez. Gülümseriz, konuşuruz, hayatımıza devam ediyor gibi görünürüz. Oysa bazı yaralar vardır ki, ne zaman iyileştiğini sanırsın, bir şarkı, bir koku ya da küçücük bir anı onları yeniden kanatır.
Belki de insanın en büyük yükü, söyleyemediği vedalar ve içinde sakladığı sevgidir. Çünkü bazı sevgiler kavuşmak için değil, ömür boyu kalbin bir köşesinde sessizce yaşamak için vardır.
Ve bir gün anlıyorsun... Bazı insanlar geri dönmez, bazı yaralar tamamen kapanmaz. Ama insan yine de yaşamayı öğrenir. Gözyaşlarını içine akıtarak, eksik yanıyla gülümsemeyi başararak... İşte en büyük güç de budur; kırık bir kalple bile hayata devam edebilmek.