Bayramlar gelir geçer. Günler öncesinden hazırlıklar yapılır, yollar tutulur, sofralar kurulur. Uzaktakiler gelir, hasretler giderilir. Birkaç gün boyunca evler daha kalabalık, sokaklar daha canlı olur. Sonra bayram biter.
Ama bayramın ardından geriye sadece boşalan sokaklar kalmaz. İnsanların kalbinde de bir şeyler kalır. Kimi için özlem, kimi için mutluluk, kimi için ise buruk bir hatıra...
Her bayram bize zamanın ne kadar hızlı geçtiğini hatırlatır. Bir önceki bayramda yanımızda olan bazı insanlar bu bayram aramızda olmayabilir. Bu yüzden bayramlar sadece bir kutlama değil, aynı zamanda hayatın değerini anlama fırsatıdır.
Bugün teknolojinin geliştiği, iletişimin kolaylaştığı bir çağda yaşıyoruz. Ancak bazen bir telefon mesajı, bir kapı ziyareti kadar sıcak olmuyor. Bayramlar bize yüz yüze konuşmanın, el sıkmanın, gönül almanın önemini yeniden öğretiyor.
Bayram sona erdiğinde aslında sormamız gereken soru şu: Bayramın ruhunu kaç gün yaşatabiliyoruz? Yardımlaşmayı, hatır sormayı, büyüklerimizi ziyaret etmeyi sadece bayram günlerine mi bırakıyoruz?
Belki de asıl mesele, bayramı takvim yapraklarında değil, günlük hayatın içinde yaşatabilmektir. Çünkü insanı insan yapan şey, yılda birkaç gün hatırlanan değerler değil; her gün sürdürülen iyiliklerdir.
Bayram geçti, kalabalıklar dağıldı. Fakat geride bıraktığı sevgi, saygı ve kardeşlik duygusu kalabilirse, işte o zaman bayram gerçekten amacına ulaşmış olur.