Her yıl katılmaya azami gayret göstermekteyim. Bu yıl da öyle oldu. Kahramanmaraş-Dulkadiroğlu Belediyesiyle Bertiz/Boyalı halkının dayanışması neticesinde icra edilen Ata sporumuz güreşlere müdahil olduk yine.
Çünkü hakikaten, "Güreş Boyalı'da izlenir" diye bir intiba yerleşti belleğimize.

Mükemmel bir altyapı, mükemmel bir misafirperverlik, mükemmel bir iştiyak ve sıcak bir ortam. Bilâistisna kusursuz diyebileceğimiz fevkalade bir güzel organizasyon.

Varsa, elde olmayan sebeplerden ötürü seyircilerin aşırı izdihamına cevap veremeyen yer darlığı…

Gerçek ve ciddi anlamda saha çok dar. Fakat yine de tertip ve düzen bakımından her şey düşünülmüş, dışarıya dev ekran kurulmuş, içeride yer bulamayanlar; dışarıda ferah bir ortamda yapılan müsabakaları rahatça izleyebilmekteler. Ama inanıyorum ki vaki yer darlığına ileride mutlaka bir çözüm bulacaklardır.

Tam yarım asra dayalı gazeteci gözüyle bizleri Boyalı'da yapılan geleneksel güreşlere aşina kılan gerçekleri sıralamanın ardından, davet üzere kalktık erkenden heyecanla yola koyulduk.

Aşırı trafik yoğunluğu ihtimaline karşı, Ahır Dağı'nın eteklerini ve Yedi Kuyular bölgesini tırmanma yerine, Afşin'den hareketle Ilıca yolunu kullanarak, adeta "İrem Bağları"nı andıran bağların ve ceviz bahçelerinin aralarından Boyalı'ya vardığımızda yine o ikram çadırları ve tezgahlarıyla karşılaştık.

Giriş güzergahına dizilen kavurma kazanlarıyla görevliler, yerli yabancı demeden binlerce misafire kavurma dürümü ikramında bulunurken, er meydanında yerimizi aldığımız da gördük ki Maraş' ın meşhur dondurmasıyla yayvan seleler içerisinde billurumsu Bertiz' in meşhur kabarcık üzümü dağıtılıyor cömertçe.
Aynı cömertlik ve centilmenlik yarışında yörenin fedakâr halkı seferber olmuş handiyse. Deyim yerindeyse birçok aile, kafileler halinde güreşe gelen seyircileri ya da görevlileri evlerinde ağırlamak için sofralarını açmış bekliyorlar gün boyu.

Ne hoş bir gelenek ne hoş bir âlicenaplık göründüğünce... Samimiyetin ve sıcak dostluğun nirvanası diyebileceğimiz bir gönül seferberliği ve gönül zenginliği...

Temennimiz odur ki bu kadirşinas halkın, Ata sporumuz güreşlere karşı, kendi gelenek ve göreneklerine karşı sevdalarının devamı noktasındadır.

Hakkını mutlaka ikame etmemiz gereken bir diğer husus ise; Dulkadiroğlu Belediye Başkanı Sayın Mehmet Akpınar’la tesanüt içerisinde ve özveriyle çalışan Belediye personelinin alınlarının akıyla bu işin üstesinden gelmeleridir. Hem de bihakkın, hakkıyla… Fazla reklamasyona kaçmadan tevazu içerisinde… Tebrik ediyoruz kendilerini.

Güreş sahasına, daha doğrusu "er meydanı"na dönmenin tam da zamanı. Şunu tavizsiz bir dil ile açık söylemem gerekirse; karma mahiyette 615 pehlivanın iştirakiyle gerçekleşen karşılaşmalarda köy güreşçilerinin koç gibi kapışmalarını, bâkir bir duyguyla motivasyonlarını çok önemli buluyorum. Safiyane bir duyguyla yüreklerini ortaya koyuyorlar.

Keza milli güreşçilerimizde öyle. Yalnız son zamanlarda (ekseriyetini tenzih etmemle birlikte) maalesef bazıları bu köklü spora sekte vurma zehabından bir türlü kurtulamıyorlar. Oysa adı üstünde “Er Meydanı”nın erliği de erce olmalı değil mi?

Bakınız yanlış anlaşılmaması için tekrar vurguluyorum; bileğinin ve yüreğinin gücüyle mücadele eden pehlivanlarımız, bu ifademizin kesinlikle dışındadırlar. Onlar daima bizim saygın gördüğümüz sporcularımızdır ve daima başımızın tacıdırlar. Elbette ki kispet giyen her pehlivan, bu köklü sporun ağırlığını ve mükellefiyetini taşımak zorundadır.

Hülasa her iki kategoride de zevkle izlediğimiz, aşinası olduğumuz pehlivanlarımız vardı. Öpüyoruz bazularını ve kutluyoruz kendilerini.

Netice itibarıyla geleneksel hale dönüşen Ata sporumuz Türk güreşi, Bertiz hinterlandında neşvünema bulmuştur. Çünkü 27 Eylül'de hinterlant kapsamında ve Kertmen mahallesinde benzerinin yapılacak olması, neredeyse tatlı bir yarışa ve rekabete dönüşmüştür.

Devamından yanayız.

Not: Erken ayrılmamız hasebiyle bize tevdi edilen sıkletlere madalyalarını ve ödüllerini takdim edemediğimiz için üzgünüm.