Türkiye’nin tam ortasında, haritalarda bir nokta gibi görünen ama tarihte bir milletin kaderini sırtlayan bir şehirde yaşıyorum: Sivas’ta.

Cumhuriyet’in temellerinin atıldığı, 4 Eylül Kongresi’nin yalnızca bir toplantı değil, bir irade beyanı olduğu bu şehirde…

Manda ve himayenin reddedildiği, teslimiyetin değil direnişin kayda geçtiği bu topraklarda.

Sivas’ın havası serttir derler.

İnsanı da öyledir.

Ama bu sertlik kabalıktan değil, mertlikten gelir.

Doğruyu eğip bükmeden söylemekten, haksızlık karşısında susmamaktan gelir.

İşte tam da bu yüzden yazıyoruz.

Yazmak; süslü cümleler kurmak, kelimelerle vitrin yapmak değildir.

Yazmak; görmezden gelinenin altını çizmek, konuşulmayanı konuşmak, suskunluğa mahkûm edileni duyurmaktır.

Yazmak; bazen rahatsız etmektir.

Çünkü hakikat her zaman konforlu değildir.

Bu şehirde sorun yok mu?

Var.

Görmezden gelinen sosyal yaralar, ötelenen yerel meseleler, “idare eder” denilerek biriken dertler var.

Gençlerin umutsuzluğu var.

Üretenin değil, susanın makbul sayıldığı bir düzen algısı var.

“Böyle gelmiş böyle gider” cümlesinin, farkında olmadan kader diye benimsenmesi var.

Biz yazmazsak ne olur?

Sorunlar yok olmaz.

Sadece daha derine gömülür.

Bir şehir, ancak konuşabildiği kadar nefes alır.

Bir toplum, ancak eleştirebildiği kadar gelişir.

Ve bir yerel gazete köşesi, bazen bir meclis kürsüsünden daha etkilidir; çünkü doğrudan insanın vicdanına hitap eder.

Bu satırlar bir iddia taşır:

Sivas suskun bir şehir değildir.

Sivas, sadece sözüne kıymet verilmesini bekleyen bir şehirdir.

Bu köşe; kimseyi hedef almak için değil, herkesi sorumluluğa davet etmek için var olacak.

Kırmak için değil, uyandırmak için…

Taraf olmak için değil, hakikatin yanında durmak için…

Çünkü bu şehir, geçmişte bir milletin kaderine yön verdiyse,

bugün de kendi geleceğini konuşabilecek cesarete sahiptir.

Ve biz yazıyoruz…

Çünkü susmak, bu topraklara yakışmaz.