Bu nasıl sığ düşüncedir böyle? Orada da yazdım bizde bir atasözü vardır. "Yiğidi öldür hakkını yeme" derler. Bin senedir. Müslüman olan Türk Milleti en az sekiz yüz sene İslam’ın bayraktarlığını yapmış, üç kıta da egemen olmuştur.

Böyleyken Kurtuluş savaşında sadece Hint Müslümanlarının yardımını görmüş, asırlardır İslam kardeşi olarak yaşadığı Araplardan ve Farslardan bir yarar görmediği gibi zararlarını görmüşlerdir. İslam’ı kendilerinden başkasına vermek istemeyen Araplar Türklerin Müslüman olmasını da istememişlerdir.

Emeviler döneminde şimdiki Özbekistan topraklarına gelen İslam ordusu komutanı Kuteybe bin Müslim Buhara halkına söz verdiği halde sözünü tutmamış bütün şehri ateşe vermiş halkı ile beraber yakmıştır. Bu konuyu daha teferruatlı olarak Prof. Zekeriya Kitapçı’nın Türkler nasıl Müslüman oldu” kitabından okuyabilirler.

Kuteybe: Semerkant'ı ele geçirdiğinde İslam dışı inançlara ait çok sayıda dini mekânı yıktırdı. Harezm'de de benzer olaylara neden olan Kuteybe, eğitimli insanları öldürtüp, kitapları ise yaktırdı. Zengin Harezm şehirlerini yağmaladıktan sonra kardeşinin esir ettiği 4.000 kadar kişiyi öldürttü.

Kurtuluş savaşından sonra Mustafa Kemal’in gayretleri ile Kuranın anlaşılması yolunda adımlar atılınca Araplar yine düşmanlık göstererek Türkler İslamdan vaz geçiyorlar, Kuranı Türkçeleştiriyorlar demeye başladılar. Mehmet Akif’in Kuran Meali yazmasına mani oldular.

Tükler 1300 senedir İslamın içindeler ama Cumhuriyet kurulana kadar hiçbir dini eser Türkçe olarak Müslümanların eline verilmedi. İmamlarımızın elinde Arapça yazılarla basılmış bir kitapçık vardı. Mızraklı İlmihal. Hocalarımızın İmamlarımızın bildikleri sadece orada yazılanlardı.

Asırlardır Müslüman olan Türk milleti Kitabını anlayamaz, akidesini, fıkhını anlayamaz. İbadetini taatını, duasını anlamadan yapar. Hatta iman etmek için dil ile ikrar, kalp ile tasdik etmesi gereken kelime-i Tevhidi günde defalarca söyler ama neye inandığını da bilmez ve anlamazdı.

Aldığı Abdest, kıldığı namaz, tuttuğu oruç inandığı Peygamber hatta Yaratıcı Allah’a Farsça Hüda demesine razı olmuşlar fakat Tanrı demesini yasaklamışlardır. Bir ibadet olmayıp, ibadete davet aracı olan okunan ezanın da Türkçe olmasına razı olmamışlar. Birkaç sene “Tanrı uludur” diye ezan okunduğu için din elden gidiyor demişlerdir.

Mustafa Kemal neye inanırdı, nasıl inanırdı bilmem. Ama dinin Türk milleti tarafından anlaşılması için yaptığı gayretler doğrudur. Bu yönü ile onu destekliyorum. Onu sevmeyenlerin Türk olmadıklarını ve bu millete düşman olduklarını da biliyorum.

Kuranı Kerim, Hadisler, fıkıh kitapları, Akaid eserleri Türkçeye çevrilirse İslam dininden kopacağımız sanılmış imanımızı tazelemek için Arapça cümleler icat edilerek anlamadan okunursa imanımızı yenileyeceğimize inanılmıştır:

“Amentü billahi ve melaiketihi ve kütübihi ve rusülihi vel yevmil ahir. Ve bilkaderi Hayrihi ve şerrihi minellahi Teâla vel basü badel mevt. Eşhedü en Lailahe illellah ve eşhedü enne muhammeden abdühu ve Resulüh.”

Ne dediğimizi anlamadan bu arapça cümleleri dua ediyormuş gibi söyleyince imanımızın tazeleneceğini sanmışız. Hâlbuki gerçekten Allah’a inandığımızı bildirmek için Amentünün Türkçesini söylememiz gerekiyordu. Türkçe şöyle demiş olacaktık:

“Ben Allah’a inandım, Meleklerine, kitaplarına, Elçilerine ve ahiret gününe de inandım. Ve kadere de inandım ki hayır da şerde Allahtandır. Ve öldükten sonra yeniden dirilmeye de inandım. Ben şahidim ki Allah’tan başka ilah yoktur. Yine şahidim ki Muhammet Allah’ın Elçisi ve kuludur.

Eğer Hocalarımız Kuranı anlayarak okumuş olsalardı Kuran ayetlerinde imanın şartının altı değil beş olduğunu göreceklerdi. Bak: Bakara 177 ve Nisa 136 ayetleri. Kader Kuranda vardır ve ölçü demektir. Allah her şeyi bir ölçü ile yaratmıştır.

Kaderi imana ilave edenler Emevî Sultanlarıdır. Hz. Muhammed’in torunu Hz. Hüseyin-i katletmelerinin ve daha birçok günahlarının üstünü kapatmak için kaderi imanın şartlarına ilave etmişlerdir. Bir de “Hayır ve şer Allah’tandır” cümlesini ilave ederek bütün suç ve günahlarını Allah’a yüklemişlerdir.