Kış geceleri bir başkadır…

Dışarısı soğuk, belki ayaz, belki kar… Ama içerisi sıcak, sessiz ve sakindir.

İnsanın içine çekildiği, kendini dinlediği gecelerdir kış geceleri.

Sıcacık bir çayın buharında saklıdır huzur…

Sobanın çıtırtısında, battaniyenin altındaki uykuda, radyoda çalan eski bir türküdedir dinginlik.

Kış geceleri uzundur ama telaşsızdır.

Yavaş akan saatlerde gönül de yavaşlar.

Kalabalıktan uzak, gürültüden arınmış bu saatlerde insan, hayata değil, kendine bakar.

Bir kitap sayfasında, eski bir defterin arasında, çocukluğunun anısında bulur kendini.

Dışarıda tipi varsa, içeride muhabbettir…

Anne sesi, çorba kokusu, sıcacık sohbetler sarar evi.

Ve insan o anda anlar ki:

*Kış geceleri soğuğu değil, sıcağı hatırlatır.

Kısacası;

Kış geceleri uzun ama huzurludur.

Yavaş ama anlamlı…

Soğuk ama samimidir.

Ve kim ne derse desin;

*En güzel geceler kışın yaşanır…