Allah'ın zatının, sıfatının, esma ve efalinin; genelde Âdemin özel de ise velinin yüzünde belirdiğine inanan tasavvuf ehline göre, Âdeme secde edilmesine işaret eden şiirler:

Secde eyle Âdeme ta kim Hakka kul olasın, Eden Âdemden, ya Haktan oldu cüda.

Vahdeti Vücut, çağrıştıran mısralar:

--Bunlardan görünen Hakkın vücudu, serap fi serap, fi serap Her ne ki görür gözün, andan cemali yâre bak. Çünkü gitti ey Niyazi kalmadı asla hicap.

--Söyleyen O, söylenen O, görünen O, gören O. Her ne var ala ve esfel bil ki canan andadır. Hakkı istersen yürü insana bak. Şemsi zatı yüzünde Rahşan eylemiş. Hak yüzü, insan yüzünde görünür. Zatı Rahman, şeklini insan eylemiş. Meşhur tasavvufçu Niyazi Mısri'nin sakat fikirlerini anlatmaya devam edeceğiz İnşallah. Birçok veli de görülen, işitildiğinde "Böyle söz mü olur?" diyebileceğimiz "saçma-sapan sözlerden" Mısri'nin şiirlerinde bolca vardır.

--Ben dost yolunda varımı terk eyledim önden sona Küfür ile imandan geçip, ayanda bulmuşam sebat.

--Mescit de meyhanede, hanede viranede Kâbe de, put hanede, çağırırım dost deyi.

--İsteyen yâri, izlesin Pir’i, Pir'den ayrılan, Hak'tan ayrıdır. Gâh sehap, gâh yağmur, gâhi toluyum gâhi kar,

--Gâh nebat, gâhi hayvan, gâhi insan oluram. Gâh Nasara, gâh Yahudi, gâhi tersake Mecusi, Gâhi Şia, gâh olur Sünni Müselman oluram. Gâhi abit, gâhi zahit gâhi fıska düşerem. Gâhi arif, gâhi maruf, gâhi irfan oluram. (TAHLİL NAME kitabımdan alıntı:) Niyazi Mısri'nin bu sözlerini şeriat çizgileri içinde değerlendirmek mümkün değildir. Söylediği şu sözlere bak:

--Hak yüzü, insan yüzünde görünür. Yani: Allah’ın yüzü, insanın yüzünde görünüyormuş! Zatı Rahman, şeklini insan eylemiş. Yani: Allah’ın kendisi şeklini insanda göstermiş. Hâlbuki Allah Teâlâ Kuran da kendisinin benzerinin olmadığını “Leyse kemislihi şeyün” olarak bildirmiştir. DEDE PAŞA EFENDİ: 1878 senesinde Bayburt'un köyünde doğan ve 1973 te Erzincan da vefat eden son devrin şeyhlerinden Dede Paşa Efendinin sözlerinden bazı alıntılar yapacağım. Bu sözlerin İslam'a uygun olup olmadığına siz karar verin.

--Bizi bizim vefatımızdan sonra anlarsınız. Kılıç kının da iken kesmez ama o kından sıyrılınca (Yani ölünce) Turnalar hangi göle konar görürsünüz. (Yani Veliler ölünce dünyada ki müritlerine tesirleri daha çok oluyormuş.) Mürşidi kâmil, bizim yaratılışımızın icabı, bize alettir.

--Mürşidi kâmilin hakikati: Cenabı Hakk azametiyle ete kemiğe bürünüp, Mürşit şeklinde görünür. Hâlbuki hakikati Cenabı Allah'ın azametidir. Bizim Cübbeli ne diyordu: "Bir yalancı rüyasında Allah'ı görmüş, Allah ona demiş ki: "Ete kemiğe büründüm, Cübbelinin şeyhi olarak görünüyorum." (Peki, ermiş efendiler din bunun neresinde? Bu sözler apaçık şirk değil mi?)

--Mürşidi Kâmilin elinden tutan bir Müslümanın günahı, kul hakkı dâhil affolunur. Mürşidi Kâmilin görevleri icabı şehirleri vardır. Gül şehri, Sümbül şehri, Bülbül şehri. Her şehirdeki Mürşidin görevi ayrıdır. İşte Mürşide tutunan Müslümanların ne hesabı var ne suali var.

--Cenabı Allah lütfedip mahşer hesabı görülünce mest olmuş halde Mevla’nın cemalini seyrederler. Evliya, daima Allah ile beraberdir. Çünkü Allah onda celis olmuştur. Yani Allah Mürşitle beraber oturuyormuş. Cebrail, İsrafil, Mikail, Azrail ve Hızır evliyanın emrindedir.

--Evliyaüllah, müridin evvelini, ahirini, zahirini batınını, derdini dermanını hatta vücudunda kaç tane kıl var onu da bilir. Çünkü Allah onlara bildirmiştir. Mürşidin bir milyar müridi olsa, hepsi de ayrı-ayrı yerlerde bulunsa, Mürşit onların her halini bilir. Kısa İzah: Şeyhin her şeyi bilmesi mümkün değil ya varsayalım ki bildi. Bunun kime ne faydası var. Mesela 1939 da ki Erzincan büyük depreminde sağdı ve binlerce müridi vardı, kaç tanesini kurtarabildi acaba? Dede Paşa devam ediyor:

--Evliyaüllah vefat etse de yine o nispeti devam eder. Mürit ölse de yine feyiz alır. Müridin terakkisi feyiz ile olur. Yine Mürşidi Kamile ettiğin rica, Allah'tan başka bir yere gitmez, Allah'ın zatına gider. Çünkü Mürşidi Kamil Allah'ın kapısıdır. Biz Cemalullah'ı Mürşidi Kâmilin yüzünde göreceğiz.

--Dede Paşa'nın Rabıta tarifesi: Hz. Pir bir altın kafes üzerine oturmuş, mübarek yüzünden adeta ayın on dördü gibi. Olan cemalinden bir Şule hâsıl olmuş ve müridini kuşatmış. O mübarek yüzünün nuru seni ihata etmiş, her nefes aldıkça o nur kalbine gidiyor. Nefesini dışarı verdikçe de bir siyah zulmet senden çıkıp uzaklaşıyor.

--Nefsini de bir uyuz it şeklinde atmışsın şeyhin önüne, şeriat kamçısı ile başından aşağı vurup terbiye ediyor. Kalbini de bir altın tabak içerisinde tutmuş, mübarek iki kaşı arasından başparmağın kalınlığında akmakta olan o feyzi ilahi o kalbini temizliyor. Sende aynı mübarek cemali seyrederek tespihini çekiyorsun. Çünkü Cemalüllahı o yüzde seyredeceksin. Tespihini de o yüze bakarak çek ki, O yüz Allah kapısıdır. (Rabıta denilen saçmalıklar manzumesi ve şirk ambarı böyleymiş?)