İnsan  hayatta ne olursa olsun güvenmek ister. Ailesine, arkadaşlarına, dostlarına, birlikte hayatı paylaştığı  insana, karşınızdaki insana  kendinizden bile çok güvenirsiniz. İnsanların birbirine duyduğu güven kendi içinde ihanetin tohumunu barındırır ve öncelikle insanların zaaflarından beslenir. İnanırsın, güvenirsin  ve bazen kendi inandıklarının altında ezilirsin. Güven dediğin bir ip üzerinde yürüyen bir cambaz, bir adım sonrası uçurum gibidir. Bizi hayata bağlayan  bağlar güvenle kurduğumuz ilişkilerin yıldızıdır. "Başer şaşar" demişler. Bu mükemmel yaradılışın içinde hepimizin eksikleri var. İnsanoğlu her daim güvenmek istemesinin sebebi birşeylerin eksik kalacağından korktuğu için ya da tek başına kalmak istemediğindendir bana göre ve defalarca güvenir bu yüzden. O nedenle kendini suçlama. Unutma herkesin güveni yıkılır  ama o güvenin yıkılan tuğlalarının üst üste koyup duygularını yeniden inşaa etme gücünü de içinde taşır.