Yılın en hüzünlü ama en derin mevsimi geldi yine: Sonbahar.

Ağaçlar, kimseye kırılmadan, usulca vedalaşıyor yapraklarıyla…

Toprak, sarının bin bir tonuna bürünürken insanın kalbi de sararıyor sanki.

Ne tam bir veda, ne tam bir başlangıç… Arada bir yerde duran mevsim gibi kalıyor ruhlarımız da.

Sonbahar; hatırlatır insana geçmişin izlerini, çocukluğun kır çiçeklerini, soba başında ısınan elleri…

Biraz hüzün, biraz huzur…

Belki de bu yüzden en çok bu mevsimde susar insan, en çok bu mevsimde düşünür ve en çok bu mevsimde dua eder.

Rüzgâr sert estikçe, dallar eğilir ama kırılmaz.

İşte biz de öyleyiz… Hayatın savurduğu yollarda eğilsek de kırılmadan durmayı öğreniyoruz.

Ve biliyoruz ki her sararan yaprak, yeni bir baharın habercisidir aslında.

Sonbahar…

Gidenleri hatırlatır, kalanlara sıkı sarılmayı öğretir.

Ve der ki: “Her vedada biraz umut saklıdır.”