İyiliğin bir standardı var mı? Metreyle mi ölçülür, kantarla mı tartılır, yoksa gönülle mi anlaşılır?

Zor sorular bunlar.

Çünkü biz insanları iyiliğiyle değil, işimize yaradıkları kadar seviyoruz. İyi dediğimiz kişi çoğu zaman bize evet diyen, yolumuzu açan, beklentilerimizi karşılayan kişi oluyor. Kötü dediğimiz ise sadece bize "hayır" demiş biri olabilir. Yani iyilik bizim cetvelimize göre çiziliyor, bizim terazimize göre tartılıyor. O terazinin kefesinde ise ne vicdan var ne hakikat. Sadece beklentiler…

Bir gün yere göğe sığdıramadığımız biri ertesi gün göğe bakmaya utanacağımız biri oluyor. Değişen onun özü değil bizim ondan alacaklı hale gelmemiz. Oysa insan aynı insan. Değişen sadece bizim menfaat çizelgemiz.

Bu yüzden "iyi insan" tanımımız çok kaygan. Kime göre iyi, neye göre kötü? Kendi iç sesimize mi soruyoruz bu soruyu yoksa çıkarlarımızın fısıltısına mı kulak veriyoruz?

Gerçek iyilik bir insanın bizim işimize yaramasa da değerini koruyabilmesidir. Bize karşı bir çıkarı olmasa bile onun için iyi düşünmeye devam edebiliyorsak… İşte o zaman insanı olduğu gibi kabul etmişizdir.

Ancak biz insanı değil kendimize olan faydasını seviyoruz. Ne zaman fayda biterse sevgi de çekiliyor aramızdan. Arkasında kırılmış beklentiler ve kolayca harcanmış insanlar kalıyor.

Belki de insanları yargılamadan önce kendi terazimizi sorgulamalıyız. Çünkü ölçtüğümüz şey başkası değil kendi ahlakımız aslında.