Ramazan’ın son demlerine yaklaşırken kalbimizde bir hüzün, ruhumuzda ise bayramın müjdesi var. Ancak mahallemizin cami avlusunda, esnafımızın çay ocağında veya evimizin başköşesinde otururken kendimize sormamız gereken o can alıcı soru orta yerde duruyor: Biz bu bayramı gerçekten hak ettik mi?

Rabbimiz, Bakara Suresi 185. ayette bize pusulayı net bir şekilde gösterir: “Ramazan, insanlara doğru yolu gösteren, hidayeti ve hakkı batıldan ayıran Kur’an’ın indirildiği aydır.” Demek ki bu ay, sadece mideyi dinlendirdiğimiz bir takvim yaprağı değil; zihni ve kalbi vahiyle uyandırma, hakkı batıldan ayıracak feraseti yeniden kazanma vaktidir.

Ramazan’ın sonuna gelmiş olmamız, otomatik olarak bayramı hak ettiğimiz anlamına gelmez. Bayram; bir bitiş çizgisi değil, sadece bir takvim olayı değil, bir bitiş değil, Ramazan mektebinden mezun olanların aldığı bir "manevi şahadetnamedir." Bu şahadetnameyi (diplomayı) alıp almadığımızı belirleyecek olan ise otuz gün boyunca sergilediğimiz davranışlar ve yaptığımız ibadetlerin niteliği, samimiyettir.

Gelin, bayram namazına durmadan önce şu kriterleri kendi vicdan terazimizde tartalım:

•Oruçla sadece midemizi mi, yoksa nefsimizi mi terbiye ettik? Bedenimizi temizlerken, ruhumuzu da kötü alışkanlıklardan arındırabildik mi? Bedenimizi aç bırakırken, ruhumuzu besleyen hasletleri (merhamet, paylaşma, hoşgörü) ne kadar büyütebildik?

•Dilimizi gıybet ve haset kirinden temizledik mi? Kardeşimizin gıybetini yapmaktan vazgeçip, dilimize "emin" bir kilit vurabildik mi? Yoksa sadece ekmeğe mi ara verdik?

•Sabrı sadece iftarı beklemek mi sandık? Sabrı sadece iftar topunu beklemek mi sandık? Yoksa acelecilikten, öfkeden ve hırstan arınıp; haksızlığa karşı nefsimizi dizginleme iradesini gösterebildik mi?

•Samimiyetle riyadan uzaklaşabildik mi? İbadetlerimizi ve yardımlarımızı "görünsün" diye mi, yoksa sadece Allah rızası için mi yaptık? "El ne der" kaygısından kurtulup "Hak ne der" huzuruna erebildik mi?

•Kibir hastalığından kurtulabildik mi? Alçak gönüllü olup, komşumuza güven, yönettiğimiz insanlara adalet verebildik mi?

Rabbimiz bizi Enfal Suresi 46. ayette sarsıcı bir şekilde uyarır: “Allah'a ve Resûl'üne itaat edin ve birbirinizle çekişmeyin. Sonra gevşersiniz ve gücünüz, devletiniz elden gider.” Kur’an gibi bir pusula, Resulullah (s.a.v) gibi bir rehber varken; bugün toplumsal hayatımızda yaşadığımız çekişmeler, kutuplaşmalar, olumsuzluklar küçük hesaplar ve bitmek bilmeyen çekişmeler bizleri derin bir muhasebeye itmeli, bu uyarıyı ne kadar kulak ardı ettiğimizin bir nişanesi olmalı…

Gerçek bayram, sadece kendi soframızda doymak değil; komşumuzun açlığını dert edinmek, kırgınlık köprülerini onarmak ve toplumsal barışın manevi çimentosu olabilmektir. Eğer bu dayanışma ruhunu bayram sabahı rafa kaldıracaksak, Ramazan’ın bizi aslımıza döndürme amacını tam kavrayamamışız demektir.

Eğer dilimiz gıybetten, gözümüz haramdan, kalbimiz kibirden arınmadıysa; tuttuğumuz şey bir ibadetten ziyade bir "diyetten" öteye geçmemiştir. Ramazan bittiğinde değişen sadece tartıdaki rakamlar mı olacak, yoksa vicdanımızdaki hassasiyet mi?

Bayramda Allah’ın bağışlamasına kavuşmayı dilerken, bayram biter bitmez yeniden günah batağına düşmeyelim.

Rabbim bizi bağışlasın, affetsin ve bayramları gerçekten hak eden, o kutlu bilince ulaşan kullarından eylesin.

Gerçek bayram; Ramazan’daki o tertemiz hali, bayram namazından sonraki ömrüne de taşıyabilenlerin, o "hak edişi" yaşayanların hakkıdır.

Bayramınız mübarek, huzurunuz daim olsun.