Din, insanın yaratılışından gelen bir ihtiyaç, huzurunun ve mutluluğunun vazgeçilmez bir parçasıdır. İslam ise bu huzurun reçetesidir; ilimdir, çağdaşlıktır, sosyal adalettir. Sözde, özde ve davranışta adil olmaktır. Hak ve hakikatten ayrılmadan, kimseye zulmetmeden, doğruluk üzerine bir hayat inşa etmektir.

Bizler Kelime-i Şehadet getirerek Müslüman oluruz. Ancak bu mukaddes söz bir bitiş değil, aksine bir başlangıçtır. Bizi kula kul olmaktan kurtarıp sadece Allah’a bağlayan bu ikrarla birlikte, asıl kulluk vazifemiz ve dünya imtihanımız başlar.

Hayat yolculuğunda bizi tehlikelere karşı uyaran, yönümüzü tayin eden en büyük pusulamız Kur’an-ı Kerim ve Peygamber Efendimiz (s.a.v)’in sünnetidir. Günümüzde pek çok kişi namazın farz olduğunu bilir ama Kur’an’ı anlayarak okumanın da bizzat Allah’ın emri, hatta en büyük ibadetlerden biri olduğunu göz ardı eder. Oysa biz, kulluğun edebini ve hayatın sırlarını ancak ondan öğrenebiliriz.

Kur’an-ı Kerim bize Arapça nazil olmuştur. Bu nedenle namazlarımızda ve tilavetimizde onun orijinal halini okumak mukaddes bir zikirdir. Ancak asıl olan, o ilahi mesajın ne dediğini kavramaktır. Yunus Suresi’nin 57. ayetinde buyurulduğu gibi; Kur’an gönüllere bir şifa, bir rehber ve rahmettir.

Sadece Arapça okuyup manasına hiç bakmamak, elimizdeki reçeteyi sadece okuyup ilacı içmemeye benzer. Reçete kıymetlidir ama şifa ilacın içindedir. Bu yüzden, tefsirleri ve mealleri okuyarak o ilahi mesajı aklımızdan kalbimize indirmeli, oradan da hayatımıza yansıtmalıyız.

Şeytanların zincire vurulduğu, manevi iklimin gönülleri kuşattığı Ramazan ayı, Kur’an ile bağlarımızı tazelemek için en büyük fırsattır. Kur’an sadece rafları süsleyen bir kitap ya da sadece ölülere okunan bir metin değildir. O, yaşayanlara hitap eden, ahlakımızı güzelleştiren ve ruhumuzu kötü huylardan arındıran bir "hayat rehberidir."

Gelin, bu mübarek günlerde Kur’an’ı sadece dillerimizle değil, ruhumuzla da soluyalım. Onu anlayalım ki, doğru bilgilerle donanmış, güzel ahlaklı ve huzurlu bir toplum inşa edebilelim.